DAGBOEK VAN EEN HUURDER | 8

De Verhuizing

“De verhuizing van de Leeuwenwerf naar het Suikerplein ga ik beter aanpakken!”, sprak ik mezelf vol overtuiging toe. Geen gesjouw en traplopen met uit elkaar vallende dozen meer. Geen gezwoeg met z’n tweeën. Nee, ik ga zorgen voor twee teams. Een op de Leeuwenwerf om in te laden en een groter team op het Suikerplein om m’n inboedel uit te laden en in een voorbeeldige keten soepel vierhoog te krijgen. Er kwam direct een glimlach op m’n gezicht bij het beeld van de harmonisch samenwerkende groep vrienden en verwanten.

Maar wacht, iets anders moet ongetwijfeld deel 1 worden van het plan. Het zal me niet weer gebeuren dat ik in een woning trek, zonder dat ik eerst voor vaste vloerbedekking heb gezorgd.

Een vriendin wist wel een buurman die vloeren legde voor ‘n heel schappelijke prijs. Hij had ook haar vloer gelegd. Het was zeker de helft goedkoper dan Carpetland, verzekerde ze me. Zwart natuurlijk. De belofte van een schappelijke prijs trok me over de streep.

Ik kreeg zijn telefoonnummer en belde.  Zijn manier van spreken stelde me niet helemaal gerust. In zwaar Amsterdams accent stuwde hij zijn woorden als kleine ontploffingen in m’n oor.

Hij had het druk, maar hij zag nog wel een gaatje. Hij kon ‘n partijtje grenen laminaat van ‘kantoorkwaliteit’ op de kop tikken. ‘Nou daar sla je nog niet met ‘n pikhouweel ‘n gat in. Speciaal voor intensief gebruik gemaakt. Extra harde toplaag.’

Ik twijfelde. Hij was iets te overtuigd van zichzelf. Maar goed, Mylene was blijkbaar tevreden over het resultaat. Toch ging het me te ver om de afspraak te maken zonder hem en het beoogde laminaat te zien.

We spraken af dat hij ‘s avonds met z’n auto op ‘n plek vlak bij de Leeuwenwerf zou staan.  Met ‘n ouwe, ooit witte, Opel Station kwam hij ‘n paar minuten te laat op de afgesproken plek aanrijden. Het beeld dat ik bij het telefoongesprek had gekregen klopte wonderbaarlijk met de lange slonzige man in T-shirt en bollende buik.

Hij liet mij ‘n stuk laminaat zien. Als bewijs dat het onverwoestbaar was, kraste hij er met z’n autosleutel op hield het demonstratief omhoog. “Kijk, niets te zien”.

Voor het laminaat en het leggen in de gang, woonkamer en keuken wilde hij tweeduizend euro. Hij zou het in twee dagen af kunnen hebben. Hij wilde nu wel het geld, omdat hij natuurlijk dat laminaat moest inkopen. Er was nog steeds twijfel. Moest ik met deze man in zee gaan?   Maar dan dacht ik weer aan Mylene, die niet ontevreden was. En aan de honderden euro’s die ik zou besparen.

Kom, niet flauw doen, ik kan altijd via Mylene verhaal halen, bedacht ik. Vooruit, ik doe het. Een week voor de verhuizing zou hij het laminaat brengen en aan de slag gaan.

Dan het volgende punt van mijn meesterplan: het vervoer. Hiervoor kan ik gebruik maken van het Noppes ruilnetwerk, waar ik net in Amsterdam lid van was geworden. Dacht ik.

Tegen betaling van een eigen betalingseenheid, Noppes, kun je diensten en producten van aangesloten personen afnemen. Een zekere Bert bood een busje aan voor verhuizingen. Ik mat de hoogste kast die ik wilde meenemen. Het busje moest minimaal 1.70 hoog zijn om de kast te kunnen vervoeren. Ja, ja, dat kon prima, volgens Bert. Ik legde telefoon neer en keek voldaan naar buiten. Dat noem ik pas ‘n voorbereiding! Het zag eruit als een doortimmerd plan. Wat zou er nog mis kunnen gaan?

Alfons Roebroek, november 2026.